Hallo, ik ben Ties

Mijn leven in de zorg begon in pleeggezinnen. Later kwam ik in jeugddetentie, en van daaruit in de gesloten jeugdzorg. Via de open jeugdzorg ging ik naar gezinshuizen en een fasehuis, daarna naar begeleid wonen, tot ik op eigen benen stond. Het was geen route die ik zelf had gekozen, maar het is wel de route die mij heeft gevormd.

Vandaag sta ik als zelfstandig professional in de jeugdzorg, ghz en de ggz. Ik ken de jeugdzorg van binnenuit, als ervaringsdeskundige én als professional.

Ik heb vrede met mijn verleden. Ik draag het niet mee als last, ik zet het in als kracht.

Ik heb veel mensen zien komen en gaan. Begeleiders, gezinnen, hulpverleners. De meesten waren er even, en dan weg. Gerrit was mijn gezinshuisouder. Hij was niet de eerste begeleider die ik had, en zeker niet de makkelijkste om naast te staan. Maar hij was wel degene die bleef. Als het moeilijk werd, liep hij niet weg. Als ik iets had verpest, kwam hij terug. Als het systeem mij allang had losgelaten, stond hij er nog. Niet omdat het zijn taak was, maar omdat hij het meende.

Ik wist op dat moment niet wat dat met mij deed. Maar achteraf begrijp ik het: je hebt maar één persoon nodig die echt naast je staat om te gaan geloven dat het anders kan. Gerrit was die persoon voor mij.

Daarom doe ik dit werk. Niet vanuit een opleiding of een theorie, maar vanuit wat ik zelf heb gevoeld. Ik weet wat het uitmaakt als iemand blijft. En ik weet hoe het voelt als niemand dat doet. Die wetenschap neem ik mee naar elk gesprek, elke groep, elke jongere die ik begeleid.

Ik wil voor anderen zijn wat Gerrit voor mij was.

Ik weet hoe het voelt als er over je gepraat wordt en niet met je. Als er plannen worden gemaakt die niet bij jou passen. Als mensen weer weggaan.

Ik ben geen hulpverlener die met een plan voor je klaarstaat. Ik ben iemand die naast je komt staan en niet zomaar weggaat. Als je wilt praten, of als je gewoon wilt dat er iemand is die het even met je uithoudt, dan ben je welkom.